Prison Planet

ONZ-HABITAT. Organizacja ta działa pod auspicjami Narodów Zjednoczonych i zajmuje się rozwojem socjalnie i środowiskowo zrównoważonych osiedli ludzkich. Mandat Programu, obejmuje następujące kwestie: promocja społecznie i środowiskowo zrównoważonych miast oraz ośrodków miejskich, a także zapewnienie schronienia dla wszystkich potrzebujących.

Głównymi dokumentami odnoszącymi się do mandatu Programu są: Deklaracja z Vancuver ws. Osiedli ludzkich, Agenda Habitatu, Deklaracja z Istambułu ws. Osiedli ludzkich, Deklaracja ws. Miast i Innych osiedli Ludzkich w Nowym Tysiącleciu, Rezolucja ONZ 56/206. Budżet Programu pochodzi z czterech głównych źródeł: wpłat od partnerów dwu-i wielostronnych na rzecz współpracy technicznej, wpłat celowych rządów i innych partnerów, w tym fundacji i władz lokalnych oraz dobrowolnych wpłat rządów. 5% budżetu regularnego ONZ przeznaczane jest na finansowanie Programu. Do partnerów zaliczają się rządy i władze lokalne, międzynarodowe stowarzyszenia samorządów, liczne organizacje pozarządowe, zrzeszenia architektów oraz grupy wywodzące się ze społeczeństwa obywatelskiego. Współpraca z ONZ-HABITAT odbywa się poprzez krajowe placówki ONZ.

UN Habitat:    “Ponad połowa ludzi żyje dziś w miastach. Miasta zużywają ok 75% całej energii produkowanej na ziemi, przyczyniając się do emisji gazów cieplarnianych i produkcji innych zanieczyszczeń. Miasta zatem muszą ograniczać/łagodzić skutki swojej działalności. Według ONZ-HABITAT kontrola i ewolucja zabudowań miejskich w kierunku polityki zrównoważonego rozwoju powinna kształtować politykę mieszkaniową. Należy wdrażać nowe zasady planowania i zarządzania w sektorze mieszkaniowym. Rządy powinny wprowadzić zalecenia przedłożone w deklaracji z Vancuver dotyczące m.in. wzrostu populacji, dystrybucji, zatrudnienia, schronienia, użytkowania gruntów, infrastruktury i usług.”

Niektóre z socjalistycznych rekomendacji ONZ-HABITAT to:
Deklaracja z Vancuver: Nadzór państwa nad zasobami naturalnymi (D1a) tj. państwo powinno zarządzać zasobami naturalnymi i kontrolować je w interesie narodu. Wolny rynek pozwala na spekulacje takimi zasobami co negatywnie odbija się na całej społeczności (D2a). Państwo powinno kontrolować zmiany w użytkowaniu ziemi (np. z rolniczej na miejską D2c). Kontrola lokacji zabudowań/miast/wsi w ważnych z ekologicznego punktu widzenia strefach lub w strefach niebezpiecznych (D.6c(x)). Tworzenie przez państwa spisów zasobów naturalnych i zagospodarowania ziemi. Dostęp i partycypacja lokalnych społeczności, wolontariuszy, grup, stowarzyszeń mieszkańców do procesu podejmowania decyzji (E4c). Stworzenie narodowych instytucji regulujących wyżej opisane zagadnienia (F1).
 
Opracowania i projekty prowadzone przez UN-HABITAT mają jednak o wiele szerszy zakres. Bezpieczeństwo w miastach, planowanie “budowy harmonijnych i opartych na zasadach sprawiedliwości miast”, niekontrolowana urbanizacja i jej konsekwencje, migracja społeczności ludzkich w rejonach objętych konfliktami, projekty pilotażowe takie jak budowa w Abu Dhabi pierwszego miasta, w którym wprowadzany jest w życie plan zerowej emisji CO2 i odpadów miejskich.



Głównym projektem pilotażowym jest zbudowanie pierwszego na świecie “ekologicznego” (czytaj w pełni kontrolowanego) miasta o nazwie Masdar w Emiratach Arabskich. Projekt zakłada min 40-50.000 mieszkańców, zerową emisję CO2, własne generowanie energii dla potrzeb miasta, brak chaotycznej zabudowy (cała zabudowa będzie zaplanowana), wszystkie drogi będą drogami dla pieszych, parking przy granicy miasta tzn. żadne samochody nie będą obecne w tych miastach, transport publiczny będzie odbywał się metrem, tramwajem, lub personalnym tranzytem. Miasto będzie finalnie otoczone murem. Wszystko w mieście będzie zautomatyzowane, kontrolowane w cyklach zamkniętych, każdy będzie miał przydział wykorzystania energii, wody, odpadów. Komunikacja będzie ograniczona, po mieście będzie można się poruszać pieszo za pomocą tramwajów i metra.

Resztę możemy sobie dopowiedzieć, jeżeli wszystko w mieście jest zaplanowane to nie ma tam miejsca na wolność! Z pewnością całe miasto będzie objęte systemem “internetu rzeczy” aby śledzić przepływ dóbr dla celów recyclingu. Z pewnością jedyna forma zatrudnienia będzie zorganizowana przez firmy, które budują takie miasta. Nikt nie zakłada ekspansji miasta tzn, że ludzie w nim mieszkający nie będą mieli środków na rozbudowę czy zakup ziemi, co więcej nie będą mieli do tego prawa. Jedynym historycznym punktem odniesienia dla takich budowli są średniowieczne miasta lub getta czasów II wojny światowej.



UN-Habitat ma również plany wobec samochodów, czyli zachodniego symbolu wolności, mobilności i statutu społecznego. Cóż większość samochodów wg prezentacji UN (pobierz PDF) przejdzie na pełną elektryfikację, utraci symbol statusu a ich użycie będzie zakazane w wielu obszarach miast.

Według przewidywań w 2090 roku 90% światowej populacji będzie mieszkać w miastach na wzór Masdar. Transport miejski we wszystkich miastach będzie obejmował przynajmniej 35% całego ruchu oraz przynajmniej 7% będzie objęte ruchem rowerowym. Reszta na piechotę!


Kampania "Planopolis". Jak będziesz żył w niedalekiej przyszłości:

Megacities on the move - Planned-opolis from Forum for the Future on Vimeo.